عمل آب مروارید

آب مروارید زمانی اتفاق می‌افتد که عدسی طبیعی چشم شفافیت خود را از دست داده و کدر می‌شود. این پدیده باعث کاهش تدریجی بینایی می‌شود و در مراحل پیشرفته، تنها راه درمان قطعی آن جراحی است. لازم به ذکر است که عمل آب مروارید با روش‌های اصلاح عیوب انکساری چشم مانند عمل لیزیک چشم یا فمتو اسمایل متفاوت است؛ در آب مروارید هدف، درمان کدورت عدسی است، اما در عمل‌هایی مانند لیزیک و فمتو اسمایل، هدف اصلاح عیوب انکساری قرنیه است. به‌همین‌دلیل، برخلاف باور رایج، عمل‌های اصلاح دید موجب ابتلا به آب مروارید نمی‌شوند.

روش فیکوامولسیفیکاسیون رایج‌ترین و کم‌تهاجمی‌ترین روش درمان آب مروارید، فیکوامولسیفیکاسیون است. در این روش، جراح از طریق برشی حدود ۳ میلی‌متری در کنار قرنیه، عدسی کدرشده را با امواج اولتراسوند خرد کرده و خارج می‌کند؛ سپس یک عدسی مصنوعی تاشده از همان برش وارد چشم شده و در جای خود باز می‌شود. این برش کوچک معمولاً بدون نیاز به بخیه، خودبه‌خود ترمیم می‌شود.

روش لیزر فمتوسکند با ورود لیزر فمتوسکند به جراحی آب مروارید، امکان ایجاد برش‌های دقیق‌تر و کنترل‌شده‌تر روی قرنیه فراهم شده است. این روش نسبت به فیکوامولسیفیکاسیون سنتی، اثر کمتری بر بافت‌های اطراف چشم دارد و برای برخی بیماران با شرایط خاص چشمی گزینه مناسب‌تری محسوب می‌شود؛ هرچند انتخاب نهایی روش، به تشخیص و صلاح‌دید جراح بستگی دارد.

روش جراحی خارج کپسولی در بیمارانی که آب مروارید پیشرفت زیادی داشته و عدسی سفت شده باشد، امکان خرد کردن آن با امواج اولتراسوند وجود ندارد. در این موارد از روش جراحی خارج کپسولی استفاده می‌شود که در آن عدسی کدرشده به‌طور کامل از چشم خارج شده و برشی بزرگ‌تر (حدود ۶ تا ۱۰ میلی‌متر) با بخیه‌های ظریف بسته می‌شود. دوره نقاهت این روش نسبت به فیکوامولسیفیکاسیون طولانی‌تر است.